Comité Asbestslachtoffers eist nu erkenning en excuses voor alle asbestslachtoffers.

Bob Ruers, juridisch adviseur van het Comité Asbestslachtoffers, oordeelt in zijn proefschrift over asbest dat de Nederlandse overheid heeft gefaald bij het beschermen van de bevolking tegen de grote gevaren van asbest.

Hoewel al in 1898 is vastgelegd dat werken met asbest kan leiden tot gezondheidsklachten en in de jaren 20 van de vorige eeuw de relatie tussen asbest en de ziekte asbestose is aangetoond is in Nederland pas in 1993 een verbod op het verwerken van asbest ingesteld.

In het proefschrift beschrijft Bob Ruers hoe de overheid zich steeds weer liet verleiden om vooral de belangen van de industrie te dienen en de ogen te sluiten voor de gezondheidsrisico’s van de burgers.

De stille moordenaar asbest heeft in Nederland tot nu toe al 10.000 mensenlevens gekost. Wetenschappers hebben berekend dat er ook zeker nog 10.000 zullen volgen. Doden die voorkomen hadden kunnen worden wanneer de overheid haar grondwettelijke plicht tot het beschermen van haar burgers serieus had genomen.

Eén van de conclusies in het proefschrift is dat de regulering in een stroomversnelling is gebracht doordat de asbestslachtoffers zich zijn gaan verenigen in het Comité Asbestslachtoffers.

Door het aanspannen van rechtszaken kregen de asbestslachtoffers een gezicht. En door de ervaringen in al deze rechtszaken te bundelen werd de rechtspositie van het slachtoffer sterker. Helaas is voor het individuele asbestslachtoffer naast de medische lijdensweg nog steeds ook een juridische lijdensweg de realiteit waar geen eind aan lijkt te komen. Werkgevers en verzekeraars zijn maar al te vaak niet bereid om hun verantwoording te nemen. Doodzieke mensen die de strijd aan moeten gaan tegen de asbestindustrie en een overheid die ook hierin haar verantwoording niet neemt.

Het Comité Asbestslachtoffers eist nu, op basis van de feiten zoals die zijn beschreven in het proefschrift, erkenning en excuses van de overheid voor alle asbestslachtoffers. En dan geen “doekje voor het bloeden” zoals de huidige overheidsregeling maar volledige schadevergoeding voor de asbestslachtoffers met mesothelioom, asbestose en asbestgerelateerde longkanker. Een regeling die terugwerkende kracht moet kennen zodat ook alle asbestslachtoffers uit het verleden de erkenning krijgen waar zij recht op hebben.

Alleen door een fatsoenlijke collectieve regeling voor de asbestslachtoffers kan de overheid haar verantwoordelijkheid nemen voor haar beleid. Zij voorkomt daarmee de juridische lijdensweg bij de slachtoffers. Dat de keuze voor zo’n collectieve regeling een juridische weg voor de overheid betekent spreekt voor het Comité Asbestslachtoffers voor zich. Het is de plicht van de overheid om deze kosten te verhalen op al die partijen die door de overheid in de gelegenheid zijn gesteld om hoge winsten te behalen ten koste van tienduizenden mensenlevens.

Verder eist het Comité Asbestslachtoffers van de overheid een actief beleid om nieuwe asbestslachtoffers te voorkomen. Want alleen een actieve overheid kan door inventarisatie en sanering van al het nog aanwezige asbest toekomstige slachtoffers voorkomen.

Tinka de Bruin