Blogs

ANWB is helemaal de weg kwijt.

Je zult maar Willem van Lunteren zijn. Je bent 77 jaar en dan krijg je te horen dat je de asbestziekte asbestose onder de leden hebt. Een ongeneeslijke ziekte die je te danken hebt aan je werk als automonteur/wegenwacht-medewerker gedurende 37 jaar bij de ANWB. Bij dat werk word je regelmatig aan asbest blootgesteld. Veiligheidsmaatregelen zijn er nooit getroffen en voor het gevaar van asbest is er nooit gewaarschuwd.

Steun voor asbestslachtoffers hard nodig

In mijn boek heb ik aandacht gevraagd voor twee met elkaar samenhangende kwesties. In de eerste plaats de smartelijke positie van asbestslachtoffers, die nog steeds in groten getale gebukt gaan onder de dubbele lijdensweg. Met daarnaast het zwaar teleurstellende resultaat van het Asbestinstituut. Om de positie van de asbestslachtoffers structureel en blijvend te verbeteren pleit ik voor het instellen van een wettelijk asbestfonds.

Kenniscentrum Asbest? Hoezo?

Onlangs werd ik benaderd om mee te werken aan de oprichting van een kenniscentrum asbest voor het ministerie van SZW van minister Asscher. In eerste instantie voelde ik in mij vereerd met dit verzoek. Maar toen ik er verder over nadacht kreeg ik er toch een slecht gevoel bij. Een kenniscentrum asbest voor het ministerie van SZW?  

Elke asbestvezel is er één teveel.

Vaak krijg ik de vraag of elke bloostelling aan asbest, ook als het heel weinig is, gevaarlijk is. Die vraag is niet gemakkelijk te beantwoorden. 

Duur bevochten overwinning.

Siem Strootman (1941) was van 1965 tot 1998 in loondienst werkzaam bij Corus Staal B.V. - voorheen Hoogovens, thans Tata Steel - in Velsen. Van 1965 tot 1976 werkte hij als walser aan de aardingswalsen. Die walsen bevatten asbesthoudende remmen en koppelingsplaten met asbestvoering. In 2005 werd bij Strootman de asbestziekte mesothelioom vastgesteld. Aan de gevolgen daarvan overleed hij in 2008. Nadat de ziekte mesothelioom was vast komen te staan, stelde Strootman Corus aansprakelijk. Maar Chorus weigerde de aansprakelijkheid te erkennen.

Asbestindustrie moet bijdragen aan kosten medisch onderzoek

In het Erasmus Medisch Centrum te Rotterdam wordt onder leiding van longarts Joachim Aarts een belangrijk nieuw medisch experiment uitgevoerd. De doelgroep hiervan zijn de mesothelioomslachtoffers. Door middel van immunotherapie wordt geprobeerd om bij negen slachtoffers het eigen afweersysteem van de patiënten te versterken. Tegen het einde van het jaar zal duidelijk zijn of dit bijzondere experiment kans van slagen heeft en breder kan worden toegepast. Als dat zou lukken, moet ook het probleem van de financiële ondersteuning van de methode nog worden opgelost.

Sanering asbestdaken is urgent

Vorig jaar gaven de provincies Overijssel en Gelderland opdracht om onderzoek in te stellen naar de erosie van asbestdaken. De uitkomst van dat rapport uit september 2014, dat onlangs openbaar is gemaakt, is schokkend. Op grond van hun onderzoek komen de onderzoekers tot de conclusie dat in heel Nederland op tweehonderdduizend locaties de bodem rond agrarische bedrijven en fabrieken ‘ernstig verontreinigd’ is met asbest.

Nog volop asbest bij Defensie

Terecht besteedde Brandpunt Reporter onlangs aandacht aan de aanwezigheid van asbest in onderzeeboten. Elke blootstelling aan asbest, hoe beperkt en kort ook, kan op termijn kanker veroorzaken. Er is met andere woorden geen veilige drempelwaarde. Dat wisten we al in de jaren zestig van de vorige eeuw. Toch moeten we vaststellen dat er nog steeds, meer dan 20 jaar na het volledige verbod op asbest, bij Defensie op heel wat plaatsen asbest en asbesthoudende materialen voorkomen. Hoe kan dat?

Eternit BIS

Groot was de schok in het Noord-Italiaanse stadje Casale Monferrato op 19 november 2014. De Italiaanse Hoge Raad sprak Stephan Schmidheiny, topman het Zwitserse Eternitconcern, vrij. Eerder was hij door het gerechtshof veroordeeld tot 18 jaar gevangenisstraf en een hoge boete wegens schuld aan een grootschalige milieuramp - “disastro ambientale”.

De vervuiler betaalt niet

Tussen 1945 en 1980 had de Eternitfabriek in Goor de gewoonte om haar asbesthoudende bedrijfsafval voor niets weg te geven. Iedereen kon zich aan de poort van de fabriek melden om het afval gratis in ontvangst te nemen. Vooral veel boeren uit te omgeving gebruikten het afval voor weg- en bodemverharding. Met als gevolg dat op honderden plaatsen in Twente de bodem vervuild werd met het Eternitafval. Eternit wist dat haar fabrieksafval gevaarlijk was, maar zweeg daarover.

Pagina's